પાદચિન્હ –

11996911_466594503510651_2833138824781281900_n

શરુઆત એક સરસ મજાની કવિતાથી…..

(હમણાં સામાન્ય, સીધી સાદી પોસ્ટ લખવામાં મારી પણ આવી જ પરિસ્થિતી છે. કેમ ? સમજાતું નથી.)

 નહીં તો વહી જઇશ હું…

મન થાય છે કવિતા લખવાનું

ઘણું  મન થાય છે કવિતા લખવાનું

હવે તો લોકો પણ કહેતા થઇ ગયા છે

’ચાલુ રાખજે શબ્દોને સાધવાનું’

પણ હમણાંથી કોઇ પ્રાસ નથી મળતા

છંદ તો શું, કડીઓના જોડકણાં પણ નથી જડતાં

વિચારોના વાવડ લાવે એવા કલ્પનાના કાસદ પણ નથી મળતા

ખરે જ કવિતાના ખોવાયા છે હા,

પ્રેરણા, હાર્દ અને લાવણ્ય સઘળાં

જુઓને, કર્તવ્યોના કાટમાળ વચ્ચેથી

મનોવિહારના મોકળા મારગ નથી મળતા

અને એટલે જ તો આજકાલ

કાગળ ઉપર કલમના કોઇ પાદચિન્હ પણ નથી મળતા

આમ છતાંય, આમ છતાંય હું આશાવાદી છું કે

એકદા ખુદ કવિતા મને ઢંઢોળતા કહી દેશે કે

‘લખી લે, લખી લે મુજને,

પળ જ નહીં ચુકતી

નહીં તો વહી જઇશ હું …મુનિરા અમી 

આજે પાદચિન્હની વાત કરવી છે. સવારમાં મોર્નીંગ વોકમાં જતી વખતે ભીના ભીના વોક-વે પર બુટના સરસ નિશાન જોયા… એક સરખા અંતરે… સરસ ડીઝાઈનમાં. મેં પણ પાછા વળીને જોયું … મારે પણ એવાજ સરસ નિશાન. વોક-વે એક રાઊન્ડ પુરો કરી, બીજા રાઊન્ડમાં મારા બુટના નિશાન – પાદચિન્હ – શોધવા પ્રયત્ન કર્યો. પણ અફસોસ… ક્યાંક ઝાંખા… ક્યાંક કપાયેલા, ભુસાયેલા.. જોયા અને મન ચિરાઈ ગયું. અરેરે…. કેવું સરસ દ્રષ્ય હતું … વેરવિખર થઈ ગયું…

મન વિચારે ચડ્યું. આ ખાલી ‘સરસ’ દ્રશ્યનો અફસોસ છે ? કે પછી ‘મારા’ પગલા ‘ભુસાઈ’ ગયા તેનો અફસોસ છે ? મારી નિશાનીઓ ‘ભુસી નાખી’ તેની ખિન્નતા છે ?

મને લાગે છે આવું બધા જ માનવીના મનમાં છે. નાનપણમાં માબાપ બાળકને પગલી પાડતા શીખવે, કેમ ખાવું-પીવું, કેમ અન્ય સાથે વ્યવહાર કરવો એ શીખવે. પણ એ શીખ કેવી ? માબાપને પોતાને ગમતી હોય તેવી. જો બાળક ચીલો ચાતરે તો માબાપને ગુસ્સો આવી જાય. મોટા થતાં પણ માબાપ ઇચ્છે કે પુત્ર/પુત્રી પોતે ‘ચીંધેલા’ રસ્તે ચાલે. પોતે પાડેલા પગલાની નિશાનીમાં જ પુત્ર કે પુત્રીના પગલા પડવા જોઈએ. જો એમ ન થાય તો પોતાના પગલાની નિશાનીઓ ભુસાઈ જાય, વેરવિખેર થઈ જાય.

બસ… મારા પગલાંની નિશાની ભુસાવી ન જોઈએ.

નહીતર મને દિલમાં ચચરે, છોકરો આડી લાઈને ચડી ગયો છે એવું લાગે, આજની ભાષામાં ‘જનરેશન ગેપ’ ઉભી થઈ જાય.

અહી નીચેનું સુંદર વાક્ય મનમાં કોતરી લેવું જરુરી છે –

“When you do more than you learn, you have distinctive notable footprint on earth”

  • Ernest Agyemang Yeboah

આપણા પગલાંની નિશાનીની ચિંતા કર્યા વગર બાળકોને આ શીખવવું જરુરી નથી લાગતું ?

 

2 comments on “પાદચિન્હ –

  1. નિરવ says:

    વિચરણ અને વિચાર’ની હંમેશા જુગલબંધી રહી છે . પગ દોડે અને મન ઉડે , પણ જયારે બંને અનુનાદ સાધે છે ત્યારે દર્શન વહેવા માંડે છે .

    ઘણા દિવસે દેખાયા , ભલે પધાર્યા🙂

    Like

આપનું અમુલ્ય મંતવ્ય આપશો ?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s