લેખાં જોખાં –

આજે બ્લોગીંગ શરુ કર્યાના દોઢ વર્ષમાં લખાતી આ ૨૦૦ મી પોસ્ટ છે. સફર લાંબી કે ટુંકીની ખબર નથી પણ લગભગ 17300 વ્યુની સંખ્યા, ૧૦૩ ફોલોઅર, ૫૦ જેટલા દેશોમાં વાંચન, રોજના ૪૦ સરેરાશ વાંચકો તરફથી પ્રેમથી પ્રતિસાદ મળ્યો એ હકીકત છે. લખવામાં ચડાવ-ઉતાર આવ્યા, લેખ લખતા પહેંલા ગુગલના શરણે જવાની ટેવે, મારું અજ્ઞાન ઉઘા્ડું થયું, માન્યતાઓને ધક્કા લાગ્યા, પણ જે આપ્યું તે મારી સમજ પ્રમાણે સાચું ને સારું આપ્યાનો સંતોષ છે. કોમેન્ટસ કરવામાં કે પોતાની માન્યતાઓને વળગી રહેવા પોસ્ટ લખીને, કેટલાક મિત્રોના દિલ પણ દુભાવ્યા અને મારાથી દુર પણ કર્યા હશે. એ બધાનો ક્ષમાપ્રાર્થી છું.

વર્ડપ્રેસના ડેટાનો અભ્યાસ બ્લોગીંગના કેટલાક રહસ્યો પણ ખોલે છે. શરુઆતમાં સંબંધો પર હલ્કી-ફુલ્કી પોસ્ટ લખતો ત્યારે યુવા મિત્રોનો પ્રેમ મળ્યો, કેટલીક વખત એવું પણ બન્યું કે હજુ પોસ્ટ પબ્લીશ થયાને બે-પાંચ મીનીટ થાય ત્યાં લાઈક કે કોમેન્ટ આવી જાય, આવી યુવાનીની ઝડપ અને જાગૃતતાને સલામ. પછી થોડા આધ્યત્મમાં ક્યારે સરકી ગયો તે ધ્યાન ન રહ્યું અને હમઊમ્ર મિત્રો ફરી વળ્યા. પોતાની વાત સાચી અથવા તો ‘આદર્શ’ ની વાતો, જમીન પરથી પગ ઉંચકાય ગયા. માનવીય લાગણીઓના સહજ સ્વીકારના સ્થાને ‘આવું હોવું જોઈએ’ કે ‘થવું જોઈએ’ ની વારતા. કલ્પના અને તરંગોની સફર.

ઘણીવાર પોતાની જાતને તેમજ મિત્રોને સવાલો પણ પુછ્યા, પ્રત્યુત્તર ન મળ્યા તેનો કચવાટ રહ્યો. આ સવાલોના જવાબ મેળવવામાં એક સત્ય એ બહાર આવ્યું કે ‘અહીં સૌ પોતાની વાત કરવા આવ્યા છે’ આથી ઘણીવાર નિરાશા પણ ઉપજી. મનમાં ઉદાશી છવાઈ, રવિન્દ્રનાથ ઠાકુર યાદ આવ્યા –

એકલો જાનેરે…….

 

 

પણ ૨૦ ઓક્ટો. ના દિવ્યભાસ્કરની પુર્તિમાં, મારા પ્રિય/અપ્રિય લેખક શ્રી કાંતિ ભટ્ટ (‘ચેતનાની ક્ષણે’ માટે પ્રિય, ‘આસપાસ’ કોલમ માટે અપ્રિય) ના લેખ ‘તમે દુનિયાદારીથી ગળે આવી ગયા છો ?’ થી ઉદાસીથી ક્ષીણ થતી જ્યોતમાં તેલ પુરાયું અને  –

‘ના તો કારવાં કી તલાશ’ ગુંજી ઉઠ્યું.

વાંચક મિત્રોને એટલું જ કહેવાનું કે –

तेरा इश्क़ है मेरी आरज़ू, तेरा इश्क़ है मेरी आबरू,
तेरा इश्क़ मैं कैसे छोड़ दूँ, मेरी उम्र भर की तलाश है
इश्क़ इश्क़ तेरा इश्क़ इश्क़ …
ये इश्क़ इश्क़ है इश्क़ इश्क़, ये इश्क़ इश्क़ है इश्क़ इश्क़

બાકી ઉપરવાળો તો છે જ ને !

ख़ाक़ को बुत, और बुत को देवता करता है इश्क़
इन्तहा ये है के बंदे को ख़ुदा करता है इश्क़

મળતા રહીશું

(બીજા બે ઠેકાણા પણ છે. ખબર છે ને ?

સંવેદનાઓને સથવારે

અને

ઉદ્યોગમિત્ર

Advertisements

15 comments on “લેખાં જોખાં –

  1. pragnaju કહે છે:

    સુંદર લેખ વાંચતા યાદ

    इश्क़ पर ज़ोर नहीं है ये वो आतिश ग़ालिब
    के लगाए न लगे, और बुझाए न बुझे

    इश्क़ ने ग़ालिब निकम्मा कर दिया
    वरना हम भी आदमी थे काम के

    Like

  2. ઘણી વાર આપની અદભુત , ટૂંકી અને અસરકારક પોસ્ટ્સ પર પ્રતિભાવ આપતા કાઈ સૂઝતું ન હતું , તેથી લાઈક આપીને ભાગી જવાતું હતું ! ( કારણકે મહતમ સમયે આપે ઉઠાવેલ તર્ક અને મુદ્દાઓ સચોટ હતા , મતલબ કે તેમાં મારે લાઈક આપીને હામી જ પુરાવાની હતી 🙂 )

    . . . આપની પોસ્ટ્સ હંમેશા નિયમિત વાંચતો જ હોઉં છું અને શીખતો પણ રહેતો હોઉં છું માટે છેલ્લે છેલ્લે કોઈને માટે નહિ તો આપના સંતોષ માટે જરૂરથી લખશો , અમને ખુબ જ લાભ મળશે . . .

    દોઢ વર્ષ પૂરું થયે દોઢી શુભેચ્છાઓ 🙂

    Like

  3. સુરેશ કહે છે:

    ‘અહીં સૌ પોતાની વાત કરવા આવ્યા છે’ આથી ઘણીવાર નિરાશા પણ ઉપજી. મનમાં ઉદાશી છવાઈ,
    —-
    આને બ્રહ્મ જ્ઞાન કહેવાય – ભ્રમ ભાંગે એવું જ્ઞાન !

    Like

  4. ASHOK M VAISHNAV કહે છે:

    ઘણા બ્લૉગ પર જઈએ, પૉસ્ટ વાંચીએ, ક્યારેક આપણો પ્રતિભાવ લખવાનું મન થાય, પણ બધીજ પૉસ્ટ પર પોતાનો પ્રતિભાવ લખાય એવું નથી બની શકતું. જો કે હવેના તો દરેક બ્લૉગમાં “કૉમેન્ટ” લખવાની સગવડ તો હોય જ છે, તેથી બ્લૉગકારને પ્રતિસાદ પસંદ નહીં હોય તેમ તો ન જ મનાય. એટલે એ બ્લૉગ પર ભૂતકાળમાં લોકોએ કયા પ્રકારની કૉમેન્ટ્સ કરી છે તેનો સહારો પણ લેવો પડે.
    પણ જ્યારે પણ કૉમેન્ટ લખી હોય અને જો તેનો પડઘો પડે કે તેનો ઔપચારિક નહીં તેવો પ્રત્યુત્તર મળે તો ધીમે ધીમે કોમેન્ટ-લેખન પણ બ્લોગકારની જહેમતને અનુરૂપ કક્ષાને પહોંચવા લાગે છે
    અને તેમાંથી સંબંધોના સથવારા પણ બંધાઇ જતા હોય છે.
    એવો એક સંબંધનો સથવારો મારા પક્ષે પણ થયો, તે મારૂં સદ્‍ભાગ્ય.

    Like

    • jagdish48 કહે છે:

      અશોકભાઈ,
      HRD ની ભાષામાં કહીએ તો કોમેન્ટ, બ્લોગર માટેનું ‘મોટીવેટીંગ ફેક્ટર’ છે. કોઈવાર બ્લોગ પોસ્ટ બાજુએ મુકી કોમેન્ટ કરનારાઓમાં યુધ્ધ છેડાય ત્યારે તકલીફ પડે. મારા કોમેન્ટ બોક્સની આવી ૧૦ કોમેન્ટ્સ અનએપ્રુવ પડી છે. બાકી તો બ્લોગ જગતની વહેતી સરિતામાં પોસ્ટ અને કોમેન્ટરુપી ઝરણાઓ મળતા રહેશે તો જ્ઞાનસાગરની સમૃધ્ધી વધશે જ.
      ‘સથવારો’ આનંદમય બની રહે એવી પ્રાર્થના.

      Like

  5. Maulika કહે છે:

    ર.પા.ની આ કવિતા યાદ આવી.
    આ મનપાંચમના મેળામાં સૌ જાત લઈને આવ્યા છે,
    કોઈ ઝરમર ઝરમર છાંયડીઓ, કોઈ ઉભડક ઉભડક લાગણીઓ,
    સૌના ખભે સૌ અણિયાળી કોઈ વાત લઈને આવ્યા છે.
    અને એમાં ય મારી ગમતી પંક્તિઃ ‘અહીંયા સૌ માણસો હોવાનો આઘાત લઈને આવ્યા છે.’

    લોકો ભળતા જશે, છુટાં પડતા જશે પણ વિચારોનો કારવાં શબ્દો થકી અહીં ફેલાતો રહેશે.

    Like

  6. hiranyavyas કહે છે:

    Different – Varied n Interesting topics Let more post to publish. Good job..Keep it up. Now it’s all ready a Carvan! Contunuity is important thing. Congrats!..

    Like

  7. vkvora Atheist Rationalist કહે છે:

    સમાજમાં રહેવા માટે વાટકી વહેવાર કરવો પડે છે. કયારેક ફરજીયાત પણ કામ કરવું પડે.

    નાના એવા ગામડાંમાં મોટી ઉમરના શીવજી બાપા હતા. કોઈના ઘરે લગ્ન પ્રસંગ હોય સીરો બનવવા એમની હાજરી જોઈએ જ. કામ પતી જાય એટલે ઘરે જઈ જમે. આ કયો વહેવાર કહેવાય એ હજી ખબર નથી….

    Like

આપનું અમુલ્ય મંતવ્ય આપશો ?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s