ઘરડાઓનો ઇશ્વર –

ઘરડાઓનો ઇશ્વર –

‘જય રણછોડ’ બોલીને થોડીક મસ્તી …..

મંદીરોમાં જનારા વીઝીટર્સનું વિશ્લેષણ કરવામાં આવે તો મહત્તમ સંખ્યા ઘરડા માણસોની આવે. યુવાનોની સંખ્યા વધતી જાય છે તેને નકારી નહીં શકાય, પણ ઘરડાઓની ટકાવારી ઘણી છે. આના કારણોના તર્ક લગાવવા જેવા છે –

એક તો આ ઘરડાઓ જ્યારે નાના હતા ત્યારે કુટુંબોમાં ધાર્મિકતા વધારે હતી, આથી નાનપણના સંસ્કાર ખરા. ભલે એ સમયે ઇશ્વર શું એ ન સમજાય પણ મંદીરે જવાથી – બહાર જવાની તક મળે, મંદીરમાં પ્રસાદ મળે, એમાંય ઘરમાં કે પડોશીને ત્યાં સત્યનારાયણની કથા હોય ત્યારે ઘીથી લચપચતો શીરો ખાવાનો મળે, આ બધા ફાયદાઓ હતા. આ બધા ફાયદાઓ ઉમર વધવાની સાથે થોડા ભુલાય ? આમેય મેડીકલ સાયન્સ કહે છે ભુલવાની શરુઆત તાજા વર્તમાન પ્રસંગોથી થાય, એટલે કે ચશ્મા કે લાકડી ક્યાં મુકી દીધી એ ભુલાય જાય, પણ બળપણની સ્મૃતિઓ અકબંધ હોય અને સ્વામી દયાનંદ સરસ્વતી જેવી બુધ્ધીક્ષમતા બધામાં ન હોય એ સ્વભાવીક છે. (J)

બીજું એક ખાનગી કારણ પણ છે, યુવાનીના પ્રથમીક તબ્બકામાં, મંદીર એટલે ‘સામનેવાલી ખીડકી’ને મળવાનું મીટીંગ પ્લેસ. ગામ નાનું હોય, બાગ-બગીચા હોય નહીં, હાઈસ્કુલમાં પણ શિક્ષક બધાને અંગત રીતે ઓળખતો હોય, ઘરમાંથી મંદીરે જવાની રજા મળવામાં બંને પક્ષને સુગમતા રહે, મંદીરમાં પણ પ્રદક્ષીણા ફરવાનો માર્ગ એટલે કામચલાઉ એકાંત, આવી કેટલીય સગવડતા યુવાનીમાં માણી હોય એની યાદોને વૃધ્ધાવસ્થામાં વાગોળવાનું સ્થળ એટલે મંદીર અને હમઊમ્રની ‘નવી ઝલકો’ જોવાની તક પણ ખરીને ? (J)

અગત્યનો મુદ્દો, મન હળવું કરવાની તક. ‘ધડચા જેવા બે રોટલા દાબીને, ખાટલાની પાંગતુ તોડો છો, એના કરતાં ઘડીક મંદીરે જાતા હો તો ભગવાનનું નામ લેવાય ને કાયાનું કલ્યાણ થાય.’ તાર સપ્તકમાં બોલયેલી, વહુની આવી અવળ વાણીનું શ્રવણ કરવા કરતાં મંદીરના મહારાજને સાંભળવો સારો, અને એમાંય જો કોઈ સમદુઃખીયો ભેટી જાય અને પોતાની વ્યથા-કથા કહી મન હળવું કરવાની તક મળે અને જો સમદુઃખીયાની કથા વધારે ખરાબ હોય તો, પોતાની પરિસ્થિતિ સારી છે એમ મન મનાવવાની તક પણ ખરી.

સૌથી મહત્વનો મુદ્દો હોય તો, આખી જીંદગી ‘ભગવાન વળી કોણ ? ‘હું’ જ કરું છું’ નું રટણ કરી, સરળ-મુશ્કેલ પરિસ્થિતિનો સામનો કરી, સુખ-દુઃખની ક્ષણોમાંથી માર્ગ કાઢી, આશા-નિરાશાની અનુભુતિ કરી છેલ્લે એમ લાગ્યું હોય કે ‘ના કંઈક ભુલ થઈ છે, મારી ઉપર પણ કોઈ ‘બોસ’ છે, બધું મારા ધારવા પ્રમાણે નથી થયું, મારા કન્ટ્રોલ બહાર પણ ઘણું થયું છે.’ એવું સત્ય સામે આવે ત્યારે અફસોસનો ઉભરો આવે અને જીંદગીભર નથી થઈ શક્યું માટે હવે શરણાગતિ સ્વીકારો એવા ભાવ સાથે માથું નમી જાય. આમ જીંદગીના અફસોસની અભિવ્યક્તિ ‘શ્રધ્ધા’ બની જાય.

ભણેલા વળી બાગબાનના અમિતાભની જેમ ચોપડીઓ લખી કમાણી કરે, અમારા જેવા બ્લોગપોસ્ટ માટે વિષય શોધવા મંદીરમાં આંટા મારે. (આ પોસ્ટના વિષયની જેમ).

આમ ઘરડાઓનું મંદિરમાં જવું એ ઇશ્વર પરની ‘શ્રધ્ધા’ આધારિત જ હોય એવું નથી………..

Advertisements

10 comments on “ઘરડાઓનો ઇશ્વર –

  1. jjkishor કહે છે:

    ઘડપણ મુબારક !

    Like

  2. pragnaju કહે છે:

    ઘરડા કોને કહેવા ?
    ઘડપણને ઊંમર સાથે સંબંધ નથી…
    “આમ ઘરડાઓનું મંદિરમાં જવું એ ઇશ્વર પરની ‘શ્રધ્ધા’ આધારિત જ હોય એવું નથી” ઘરડા જ શું કામ ? જુવાનિયા તો કેમ મંદિર જાય તેની કવિતા…? બાકી વધુ સારો શબ્દ વધ્ધ છે…

    Like

    • jagdish48 કહે છે:

      સારું છે મેં પ્રથમ ‘ઘૈડિયા’ શબ્દથી શરુ કર્યું હતુ, પણ લાગ્યું કે આ તો વધી પડતી મજાક છે એટલે ‘ઘરડા’ પર અટ્ક્યો. વ્યક્તિ પોતે પોતાની મજાક કરે એ સારું નહીં ?
      બાકી આપણે (ઘરડા) તો કહીએ છીએ કે ‘અભી તો હમ જવાન હૈ’ પણ લોકો માને તો ને !

      Like

  3. Hiranya Vyas કહે છે:

    શ્રધ્ધા-ભક્તિ-પ્રેમ હાજર હોય તો વાણી પ્રાર્થના, ભોજન પ્રસાદ, ઘર મંદિર, સઘળું કર્મ ભક્તિ બને અને સારીયે સફર જાત્રા બની રહે.
    ઈશ્વર સઘળાનો છે ઘરડાનો જ નહી મંદિર થી પેન્શનર્સ પેરેડાઈઝ ઉપરાંત કંઈક કરે અને સમાજ પણ યોગ્ય અવસર આપે એ જરૂરી છે

    Like

  4. Upendra કહે છે:

    હું પરદેશમાં જન્મ્યો છું એટ્લે અમારે માટે (સૌ માટે બાળકો અને વૃદ્ધો) મંદિરે જવું એ એક સોશિયલ ક્લબની ગરજ સારે છે. લાંબા ગાળે મિત્રો સ્વજનોને સાથે હળવા મળવાનું થાય છે. અને આમેય ઓછે વત્તે અંશે દરેકના
    પ્રોબ્લેમ્સ એક સરખા જ હોય છે એટલે સૌ તે વાત કરવાનું ટાળે છે. તેમ છતાં આડે દિવસે (એટલે રવિવાર સિવાય) મારે લગભગ રોજે ચર્ચ પાસેથી નીકળવાનું થાય ત્યારે વૃદ્ધો સાથે ગોષ્ટિ કરવાનું થાય. (હું અને મારાપત્ની ૭૦+ છીએ) તેનો સારાંશ આ પ્રમાણે છે:
    બાળકો સૌ તેમના ઠેકાણે પડી ગયા છે. ઘરની બહાર નીકળવું એ જ અમારા માટે એક સૌથી મુશ્કેલ વાત છે. (વર્ષના લગભગ 10 મહિનાની ઠંડી ગાત્રો ઢીલા કરી નાખે છે. સાંધા જકડાય જાય છે.) એટલે અમે કોઈ કોઈ બહાનું શોધીએ – રોજ રોજ તો શોપિંગ ન કરી શકાય પણ ઈશુના દર્શન તો જરૂર કરી શકાય. એટલે અમે બસમાંથી ઉતારીને સીધા ચર્ચમાં જઈએ. અહીં બેસવાથી પરમ શાંતિ મળે છે. અમારા જેવા બીજા પણ હોય છે એટલે જો કોઈ પાદરી મળી જાય તો તેની સાથે બાઈબલની ચર્ચા કરીએ. પછી સૌ ઘેર જવાની બસ શોધે.
    એક વૃદ્ધાએ મને પૂછ્યું, “તમારા પત્ની મંદીરે જાય છે?” મે નકારમાં ડોકું ધૂણાવ્યું અને કહ્યું કે દર મંગળવારે અને શુક્રવારે તેના જેવી વૃદ્ધાઓ એક ચર્ચના હોલમાં ભેગા મળીને સાદું ગુજરાતી ખાવાનું બનાવે અને જમ્યા પછી ભજન કરે કે કોઈ ધાર્મિક પુસ્તકનું વાંચન કરે. તેઓએ એક નિયમ બનાવ્યો છે કે આ બે દિવસે કોઈએ સાસુ-સસરા, વહુ-દીકરીઓની કે કુટુંબની વાત ન કરવી અને તે નિયમનું કડક પાલન થાય છે. તે દિવસે જો કોઈ ના આવ્યું હોય, કદાચ બીમાર હોય કે કોઈ કારણ હોય તો તેની તપાસ સૌ કરે છે. બીમાર હોય તો સૌ સાથે તેને મળવા જાય અને તેની સાથે બેસીને વાત કરે. તેને કોઈ મુશ્કેલી હોય તો તેનું નિવારણ શોધે.ઉપર જણાવ્યા મુજબ મંદીર સોશિયલ કલબ જેવું થઈ ગયું છે, એટલે તે પ્રસંગે બહેનો રંગબેરંગી સાડીઓ પહેરે અને ભાઈઓ જો હવામાન સારું હોય તો ભારતથી લાવેલા ઝબ્બા-પાયજામા ધારણ કરે. આજ સુધી મેં ધર્મની વાત/ચર્ચા સાંભળી નથી. હા, કોઈ કોઈ વાર સૌ માબાપો એ ચિંતા જરૂર પ્રગટ કરે છે કે શું આપણાં બાળકો આપણો ધર્મ પાળશે?

    Like

  5. Vinod R. Patel કહે છે:

    રવિશંકર મહારાજે ઘરડાની સરસ વ્યાખ્યા આ રીતે કરી છે …..

    જે ઘરડમાં ચાલે એ ઘરડો .

    Like

આપનું અમુલ્ય મંતવ્ય આપશો ?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s